Krótka historia teatru w Europie. Tom 1
  • Autor: Józef Kelera
  • Redakcja: Irena Szymaniec
  • Redaktor serii: Janusz Degler
  • Opracowanie graficzne i projekt okładki: Barbara Kaczmarek
  • Wydawnictwa: Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego, Instytut im. Jerzego Grotowskiego
  • Data wydania: październik 2018
  • Miejsce wydania: Wrocław
  • ISBN: 978-83-229-3622-1, 978-83-61835-27-1
  • Format: 197×237 mm
  • Liczba stron: 302
  • Rodzaj oprawy: twarda
Cena: 42.00 zł

Krótka historia teatru w Europie. Tom 1

Józef Kelera

Pewien student, kiedy zdał już egzamin (chyba na czwórkę?) i nie mógł być podejrzewany o lizusostwo z powodu oceny, odważył się powiedzieć autorowi: „Panie Profesorze, ja nigdy nie przypuszczałem, że historia teatru może być tak ciekawa!”. Autor lubił być chwalony, ale miał wątpliwości: czy to historia jest tak ciekawa, czy autora opowiadanie, czy jedno z drugim ożenione? Po wielu latach, kiedy przestał już wykładać, postanowił to sprawdzić, pisząc Krótką historię teatru w Europie jako książkę do czytania – dla wszystkich, którzy jeszcze nie wiedzą, że historia teatru może być tak ciekawa…
Józef Kelera

 

Seria Dramat – Teatr pod redakcją Janusza Deglera obejmuje prace poświęcone historii dramatu i teatru polskiego oraz powszechnego, a także szeroko pojętej problematyce teorii sztuki teatralnej i tekstu dramatycznego. Uwzględnia również zagadnienia socjologii teatru, współczesnego życia teatralnego i krytyki teatralnej. Seria ma charakter otwarty i mogą się w niej ukazywać rozprawy nie tylko teatrologów, ale również autorów reprezentujących inne dziedziny nauki.

Józef Kelera jest krytykiem teatralnym i literackim, historykiem teatru i literatury, tłumaczem, emerytowanym profesorem Uniwersytetu Wrocławskiego i Akademii Sztuk Teatralnych Filii we Wrocławiu, członkiem polskiego PEN Clubu. Dwukrotny laureat Nagrody im. Tadeusza Boya-Żeleńskiego, a także miesięcznika „Odra” i miasta Wrocławia. Urodzony we Lwowie (1929), od 1946 mieszka we Wrocławiu. Autor monografii Wrocław teatralny 1945–1980 (1983), tomów rozpraw, szkiców i recenzji: Kpiarze i moraliści. Szkice o nowej polskiej dramaturgii (1966), Pojedynki o teatr (1969), Takie były zabawy, spory w one lata (1972), Komu warto kibicować (1978), Panorama dramatu (1989). Tłumaczył sztuki Eugène’a Ionesco i Eugène’a Labiche’a.

Suma do sumy, mamy w Grecji obfitość teatru, zanim jeszcze pojawi się ów wielki teatr, który z Grecją nam się kojarzy. Spróbujmy policzyć: jeszcze po stronie rytuału, ale już na samej krawędzi teatru znajdujemy mnożące się misteria; drogę ku właściwemu teatrowi torują, począwszy od VIII wieku p.n.e., śpiewacy Iliady i Odysei; teatr aktorski z najprawdziwszego zdarzenia krzewią i rozwijają wędrowni mimowie. A to nie wszystko! Z rzadkich wzmianek filologów klasycznych, bardziej zajętych rozbiorem dramatu i teatru w V wieku p.n.e., dowiadujemy się jednak o istniejących w wielu zakątkach Grecji wiejskich igrach teatralnych; o chłopskiej farsie i chłopskiej burlesce, w rozmaitych odmianach znanej i w Attyce (kraina wokół Aten), i na Sycylii (skolonizowanej przez Greków), i pewnie gdzieś jeszcze. Ale i to nie wszystko, bo nareszcie słyszymy o chóralnych śpiewach i tańcach sławiących Dionizosa, rozpowszechnionych w całej Grecji co najmniej od początku VI wieku p.n.e., najbujniej rozwiniętych w Atenach i zapewne prowadzących już bezpośrednio do wielkiego dionizyjskiego teatru, który – jak widać – nie wyrósł na kamieniu. Tu spotykamy wszakże samego Dionizosa i wypada mu się pokłonić.
Fragment książki